„Rząd centralny nie dał za wygraną. W wyniku apelu o pomoc wojskową, jaki do ONZ wystosował premier Lumumba, Belgowie zmuszeni zostali do opuszczenia Konga, a miejsce ich zajęły oddziały „błękitnych hełmów" ONZ. Był to jednak sukces połowiczny, albowiem za kulisami oficjalnego życia politycznego czynniki zainteresowane w utrzymaniu secesji Katangi nrsdal robiły wszystko, aby zachować status quo. Niemniej Lumumba i reprezentowany przez niego ruch polityczny wydawał się w perspektywie najgroźniejszym przeciwnikiem aspiracji
Czombego i zamysłów jego protektorów. W rezultacie doszło do zamordowania Patrice Lumumby, którego śmierć obciąża Czombego.
Niebawem, w 1961 r., podczas konferencji kongijskich przywódców politycznych, prezydent Kasavubu polecił aresztować Czombego. Zręczny ten gracz szybko się jednak wywikłał z opresji; uwolniony z więzienia za cenę rezygnacji z dalszych poczynań separatystycznych, powrócił do Katangi, nadal działając na rzecz umocnienia jej odrębności politycznej. Wtedy to władze centralne zdecydowały się odwołać do oddziałów „błękitnych hełmów", które na początku 1963 r. zajęły Katangę i pozbawiły go władzy. Czombe uciekł z Katangi i osiadł w Hiszpanii.“(14)