„379 wał na bezludzie Przecież każdy stara się jak najprędzej przekazać złoto do banku.
— Właśnie w tym celu tu przybyłem.
— Miał pan po drodze szereg innych miast. Na przykład Cheyenne, tam istnieje bank.
— Ci panowie już mnie o to pytali — zirytował się Karol. — Nie jechałem przez Cheyenne! Chyba mi wolno
— Oczywiście, tylko że to dziwnie wygląda.
— Nie widzę nic w tym dziwnego.
— Tak pan uważa No, proszę! Znajduje pan złoto w Czarnych Górach, jedzie z tym skarbem do Gór Wielkiego Rogu, żeby wreszcie wylądować w Blowy Garden, w trzy dni po napadzie na pociąg. Przyzna pan, że wygląda to nieco podejrzanie.
— Powiedziałem prawdę.
— Hm... jednak muszę pana przesłuchać jako... podejrzanego.
— Właśnie pan to czyni. Od kilku minut.
— No... niezupełnie, to tylko taka rozmowa. Na przesłuchanie nieodpowiednie to miejsce. Muszę pana poprosić do siebie.
Opierać się nie było sensu, tylko pogorszyłoby sytuację. Ruszył więc Karol pokornie ramię w ramię z szeryfem, który nie dał mu prowadzić konia. Podejrzliwy przedstawiciel władzy sam ujął cugle, poleciwszy uprzednio złoty skarb umieścić w juku.
Tak przewędrowali ulicę nadal pustą, co Karol przyjął z ulgą, bowiem asysta szeryfa krępowała go bardzo i wstydził się komentarzy przygodnych widzów, a takie na pewno byłyby wypowiadane, i to zapewne w tonie niezbyt przychylnym dla Karola.“(11)